IN DE BOOMGAARD

De appelbomen hangen

zwaar beladen, maar

de appels dunnen, vallende,

zichzelf een beetje uit.

De kweepeerbomenbast

is door de geiten aangevreten

en langzaam trekt het perenleven

uit de te bleek geworden vruchten

weg. Waar komt dit jaar

de kweepeerconfituur vandaan?

De geiten werden naar

een manshoog afgesloten stukje

bomenvrije wei verbannen

en mekkeren vandaar.

Rond de mispelaar

was tijdig wel

bedrading en een gaas geplaatst.

De vruchten zullen lekker

rot zijn als Sint Maarten komt.

Ook de rabarberkoppen

hebben de schapen (lelijke apen!)

met de grond gelijk gemaakt, 

maar netels en kalvertongen

laten zij staan. 

OCHTENDDINGEN

De rozen lijken rozer

als je ’s morgens

in de vroegte opstaat

en het is nog stil.

Er hangt een prachtig,

helder en onaangetaste

licht over de dingen.

Ze geven glans.

Aan het gras blinkt ochtenddauw

en afgereden en gemulchte

sprietjes blijven aan

je blote voeten plakken.

Elk geluid draagt verder

omdat er minder is.

Je hoort de schapen letterlijk

grazen en vogels, merk je plots,

goochelen eigenlijk met lucht.

TOMATENSOEP

“Volgende week tomatensoep!” -

en ik roep spontaan uit: “Fantastisch!”

Wat is er beter dan soep van tomaat en het

nodige groen om nieuwe kracht op te doen?

Tomaten vers uit de tuin,

of van familie of vrienden gekregen.

Tomaten, gekleurd door de zon

en gedikt door de regen.

Al vroeg op wekelijkse markten gekocht.

Een zonnige, vruchtbare plek uitgezocht.

De zijscheuten als het nodig was verwijderd.

Af en toe met gieter en meststof geijverd.

Vergeleken met die van maat buurman.

Gezegd: “Zoveel beter dan wat je kopen kan!”

“Dus volgende week – goed? - tomatensoep!”

En de kinderen roepen uit met z’n allen:

                        

“FANTASTISCH!!!”

VRIJDAGMARKT IN OPWIJK

Het ziet er niet zwart van het volk,

maar het volk dat er is, is er graag.

Meest succes, zoals altijd,

winkeltjes allerlei voor de maag.

Luiewijvenkip aan het spit.

Een terras dat vol drinkertjes zit.

Het hamburgerkraam. Vrijdagse vis.

Fruit dat zo goed voor de gezondheid is.

Maar ook prei om te planten en al

wat je wil voor groenvingerige klanten.

Textiel om je vrolijk te kleden.

Snoep en zoetigheid voor onder de leden.

En praten, natuurlijk, - kijk daar! - met

die toevallige vriend en die kennis.

Uitwisseling van wat er - ach, kinderen! -

kleinschalig weer aan de hand is.

“Opa jammer genoeg naar

de palliatieve gedaan.”

“De motor van onze wagen op reis

onverwacht naar de bliksem gegaan.”

“Die paar goeie dagen aan zee

- ge hebt gelijk! - maar meegenomen.”

“Dochter en kleinzoon - hoe tof! -  een

paar dagen langs kunnen komen.”

Dingen te kopen, te horen, te zien op

het vrijdagse plein om de Opwijkse kerk.

Ga er ook eens kijken en kopen misschien

Voor of tussendoor je dagelijks werk.

GESPREK

Een gesprek.
Gewoon.

Tussendoor.

Met de buur.

Met de oude vrouw die,

overstuur, naar de

juiste bus zoekt.

Een gesprek

met de medefietser

naar het werk,

met de medezanger

in de kerk.

Daar leef je van en voor:

een gewoon gesprek,

tussendoor.

VERLOREN ERGENS TUSSEN HARTLAND POINT EN HARTLAND QUAY

 Er loopt nu iemand anders rond in het hemd

dat hij al wandelend was verloren. Het was

zo warm, dus shirtje even op zijn arm en

later losjes aan de rugzak vastgebonden.

Wat gedold met honden die er liepen,

een klip beklommen terwijl de anderen

in het gras lagen en even sliepen. Tussendoor

wat lui zweet weggewist. Dat hemdje plots gemist.

Nog even teruggegaan langs afgewerkte baan.

Links en rechts het oor te luisteren gelegd,

maar niemand die iets wist, oprecht.

Nu ja, eenvoudigweg een stuk geruit katoen,

wat licht- en donkerblauw en ook wat groen.

Een mooi patroon, dat wel, en ook gewoon

van het als gegoten aan zijn lijf te mogen dragen.

Een vertrouwd geworden hemd na al die dagen.

Hij ziet het nog gewassen en gestreken

hangen in zijn kast. Het paste hem wonderwel,

en licht flatterend. Nu allicht in een Engelse

charity shop. Iemand ziet het, pikt het op.

Die kerel loopt nu rond in het hemd dat hij

al wandelend was verloren. Niet slecht:

een simpel shirt dat voor de tweede keer

als mandekking wordt uitverkoren!

BIJ DE TOUR DE FRANCE

De overwinning is een feit.

Het was een lange strijd

die nu gelukkig is gestreden.

Het ging bergop, bergaf,

gevaarlijk in de bochten –

en met sprinters die

de snelheidsgrens opzochten.

Soms was er twijfel en paniek,

of was je ziek van over de limiet te gaan.

Er waren gele, groene, witte truien

die je droeg en dan weer afgaf.

Gezwoeg voor tijdelijke roem.

Maar om je inzet en karaktersterkte

was het echt te doen.

Nu sta je op een podium,

als is het maar een virtueel verhoog

van zelftevredenheid.

Die tijd van zwoegen en vechten

heeft je gestaald.

Terecht en trots heb je

de eindmeet nu gehaald.

De overwinning is een feit.

De strijd is - voorlopig - weer gestreden