OMD

Maurice, goede gids van de Heemkundige kring, gebruikte
op de Open Monumenten Dag van de vier elementen
dit beeld om de inhoudsomvang van de watertoren in
Droeshout te illustreren. "De inhoud van het ganse
waterbekken boven in de watertoren heeft meer gewicht
dan alle inwoners van Opwijk samen!"
Pfoe, dat geef inderdaad een idee: indrukwekkend als je
het bedenkt.



En dat alles gewoon in een groot bekken op poten. De muur er
omheen is vooral versiering, omdat het oog ook wel wat
wil, maar om de kuip daarboven is het hem toch eigenlijk
te doen. En daar wat pompen en leidingen omheen, natuurlijk.
Dus verbaasd op- en rondgekeken naar deze watertoren
waar je zo vaak zo achteloos aan voorbijrijdt. Zijn geheim
een beetje prijsgegeven. Zijn gulle waterziel voor ons
een beetje blootgelegd.

Vakantieherinneringen

Als vissen hebben we in de vakantie
de weidse wateren van de zomervakantie
doorzwommen. Blub blub blub.
Er zijn kaartjes verstuurd - nog altijd toch
iets meer dan zomaar een sms-je.



Oh, dat kamp! Wat kan er in een jongelingenleven mooier
dan kampeerdagen met vrienden en vriendinnen zijn!
Eindeloze dagen in zon en regen buiten, stappen en
zingen, sjorren en spelen. Een vrolijke, gekke,
ontspannende boel.



Nu wenkt het schooljaar weer. Wat meer ernst,
alstublieft! Er zal nog tijd genoeg zijn voor ontspanning.
Toch een kaarsje branden. Dat alles zo goed mogelijk
moge verlopen. Studeerzin, toe. Wilskracht, please!
Maria mag het allemaal een beetje helpen dragen.



En in het achterhoofd, voor als het nodig is, versterking
door terugdenken aan zomerhoogtijdagen: een kamp,
een wandelvakantie, een zon-en-zeeverblijf, toen we
als vrije vissen in het hemels water waren.

Gemeenschap

Gemeenschappen vieren.
Sommigen moeten voorgaan.
Anderen volgen gewoon.
Voorgangers en volgers,
maar één geheel,
zoals het koor van een kerk
en het schip.
Kapitein en matrozen:
samen op zee.

In de Sint-Pauluskerk te Opwijk

In de Sint-Pauluskerk viel de zon op de man
waar ons geloof om draait.
Een straal van boven, door een kleurrijk
glasraam heen.
Daardoor stond Hij plots veel meer
in het licht voor mij.
Mijn ogen werden er, zeg maar,
naartoe getrokken.
Ondanks zijn lijden lijkt hij hier
te heersen.
Hij is boven zijn folteraars verheven.
Hij lijkt onaantastbaar dankzij
een duidelijk geloof dat Hem door alles heen
krachtdadig op de been houdt.

Hij zal vallen, driemaal, jawel.
Hij zal sterven, pijnlijk, jawel.
Maar zijn geest laat zich niet temmen.
In zijn ogen straalt nog altijd hoop.
In zijn hart nog altijd die rustige zekerheid:
een mens, als hij wil, kan niet stuk.
Hulp van boven?
Zeer welkom natuurlijk!
Hulp van om ons heen?
Al evenzeer.
Blijf aanbieden als je kan.
Laat zonnestralen schijnen -
zoveel als menselijk mogelijk.
Probeer ze te boren door je eigen
soms dikke pakken wolken heen.

Eten uit de druivenruif

Als ik de voordeur opendoe,
hangen de druiven daar.
Dat is fantastisch.
Eenvoudige blauwe, om
zomaar van te eten.
Je hoeft ze niet te krenten,
ze hebben van zichzelf
de juiste dikte en de juiste
afstand tot elkaar.
Meestal spannen we
er een net over.
Dit jaar niet, en de merels,
wonderlijk genoeg, blijven
nog altijd weg.
Vroeger kon je ze
met geen stokken
van de druiven houden.
Zijn er minder merels dit jaar?
Zitten ze elders en aan
andere dingen hun buik
tegoed te doen?
Vroeger hoorde je ze
dan scharrelen in de dakgoot,
glijden op de pannen,
gauw gauw wegvliegen
als je je hoofd liet zien.
Nu dus: elke dag op zijn minst
een druiventrosje eten, of
eentje blauw en eentje wit.
Vitaminen voor de winter.
Het fruit van het seizoen.
Druiven die daar gewoonweg hangen
als ik de voordeur opendoe.
En elke dag een appel die vanzelve
neerploft in het gras van de boomgaard.
Er kruipt een oorworm uit,
er zit een made in,
maar daar bijt of snij je toch
gewoonweg rond.

Rustige zaterdagochtend

Blauw blauw blauw. Wow! Het wordt een mooie nazomerdag.
Er zijn nog wel wat wolken in de lucht, voorlopig, dat mag wel.
Maar straks, met een zucht,  lossen die als vanzelve op.
Je ziet al vliegtuigen boven je kop wegvliegen.



Je neemt een foto van elke vliegtuigsilhouet dat je tot nu toe
nog niet in de luchten boven zag. Kijk naar dit vliegtuigportret -is het
niet uiterst mooi van kleuren? Even kijken - het maakt mij blij.
Blij met een dooie mus!



Ook de poes komt er nu bijgekropen. Ze vleit zich in haar
zonnehunker plat naast mij. Ik lees wat stukjes in de krant.
Ik heb een kopje koffie bij de hand.
Ik hoor de ganzen kwaken.
Er valt een appel in het gras.
Ekster roepen kras kras kras.



Ik kijk naar alle vliegtuigen en al hun sporen.
Ik lees van alle sporen van het leven in de krant.
Straks leg ik die krant aan de kant
en werk een beetje in mijn tuin en op mijn land.

Kleinkinderen

Ze liep het groene fietspad af tussen de weiden.
Ze bracht haar kleinkindjes van school naar huis.
Eén met de fiets, één nog te voet, een derde
op de armen.
Ze had haar handen vol, ze wou goed zorgen
voor haar bruisend nageslacht,
zo vol van vuur van hun nieuw leven.

Wat jammer, zei ik,
dat haar man er niet meer was.
"Als ik die klok toch maar
terug kon draaien."
Er was een diepe zucht,
maar toen wees ze de jongste al
op een fazant die tussen struiken schoot.

"Als ik die klok toch maar
terug kon draaien."
Ik hoor het nog.
Er ging iets in haar dood.
Maar om haar kinderen en kleinkinderen
houdt zij zich groot,
doet zij de wandeling van school naar huis,
ja, zingend als het moet,
met hen,
met hem daar in de lucht, hem ook.